چهارچوبی سنگین

             افکار مرا در بر خود می‌گیرد...

التماس استخوان ذهنم

                               دست خواهش تفهیم به سویت دارند

                                                                               ساده از شنود این صدا می‌گذری!!!

قرنطینه ذهن و باورهایم

                                دیدار تأیید تو را می‌خواهند

                                                                    بی‌خیال ساعت٬ گذر ثانیه‌ها می‌نگری!!!

چشمهای انتظار و تردید

                               لبخند تشریف تو را می‌جویند

                                                                      خمیازه مأیوس مدام ارمغان می‌آری!!!

با شوق تشنه‌ام و دریای سراب وجودت چه کنم؟

با نیاز حضور و سرعت سرسام عبورت چه کنم؟

با اندک وقت و حجم بسیارْ عجولت چه کنم؟

                                    کاش می‌شد به همان سادگی حرکت دست...

                                                                   ساعت عمر را در عقربه مرگ تنظیم کرد!!!