لحظه‌ها در حسرت مرگ می‌گذرد...!

و چنان تاریک است:

                             که به دنبال یک تابش نور٬

                                                                    قدم از اِقدام بعدی خود می‌ترسد!

و چنان لبریز است:

                           کاسه صبر وجود سردم٬

                                                                تاب بی‌تاب من از تاخیر مرگ است که می‌رقصد!

و چنان سنگین است:

                          حجم آلوده مهمان قفس سینه من٬

                                                               و  ز طعم غصب میزبان خود سخن می گوید!

و چنان رنگین است:

                          مار خوش خطّ و نگار تن افسرده من

                                                               مار رنگین تنم٬ خون رگهای مرا می‌بلعد!

و چنان غمگین است:

                           چشم‌های خسته لحظه‌های تکرار٬

                                                               که به تکرار عمل عادت معهود خود می‌گرید!

                                                                  ... لحظه‌ها در حسرت مرگ همچنان می‌گذرد!

خفقان است و سکوت:

و تحرّکْ تردید

                    ز نوای تپش آهنگین

                                                 قلب ها از ساز شدن سکته خود ﻣﻰترسند!!!

و تخیّل در خواب

                    که ز تزریق سُرُم درد

                                                 دیو داستان به خواب ابدی مشغول است!!!

و تفکّرْ مجروح

                  ز فشار صلح آمیز نیزه های جنگ

                                                 به همان تنگنای محدوده خود ﻣﻰبالد!!!

و تقّربْ تبعید

              خطرِ سوژه تَمسخُر بودن

                                                  که تمّدن افزون شما در بُعْد است!!!

و تعهّدْ تهدید 

                  تعهد تابع زمان است و مکان

                                                   و کنون عهد بی عهدی و پیمان است!!!