تنهایی شب بود و سکوت:

                                   خواب من دزدیدند

                                                          ای کاش ذهن آشفته من ﻣﻰبردند!

رد پایی دیده شد و فهمیدم:

                                    ذهن آشفته من بود که خوابم دزدید!!!

ذهن آشفته من خائن بود

                                   خستگی و حسرت نیز یاریش ﻣﻰدادند

                                                                                      که هجوم آورد موج بیداری بر من

                                                                                 ای دریغا:

                                                                                      چه ارزان دادم، آرامش خویش!!!

و چه ثروتمندم...

                           مال اگر نفرت و حسرت باشد!!!

و چه بدبخت و ضعیف

                           بخت اگر آزادی و ضعف تعلق باشد!!!

و چه تنها گردم:

                    روزی که شب اندیشه خیانت دارد...

تاریک است...

                   سرد است...

                                    شعله ای اما نیست

                                    که بدان دستهای ترک خورده سرمایم را جان بخشم!!!

سنگین است...

                     خونین است...

                    زنجیری که به پایم بستند

                                                     اهرمی اما نیست

                                                     که زنجیر از پای خسته ام بگشایم!!!

تصویر است...

                  تزویر است...

                                   همرهی اما نیست

                                   که از آن اهرم و آتش خواهم!!!

بلند است...

                قطور است...

                 دیوار تنهایی من

                                      ریسمانی اما نیست

                                      که از آن گیرم و بالا بروم

                                      و ز حجم تنهایی خود آزاد شوم!!!

کمرنگ است...

                    بی رنگ است...

                    خون رگهای من

                                        تا به آن نقش سنک قبرم بکشم!!!

ﻣﻰنویسم روی دیوار بلند:

                                  روی سنگ قبرم بنویسید:

                                                                    او قربانی افکارش شد!!!

و حماقت تجربه تلخی است!!!

من به راهی رفتم

                        که در آن عمق دره ای پیدا بود،

                                                                و حماقت ﻣﻰخواهد رفتن

                                                                و به انتظار بنْشستن!!!

و چه امیدی که سراب دست او پیدا بود.

و چه اندوهی که وی همان دره یغما بود!!!

دست پوسیده او دیدم و راهم گم شد

                                                 و به آن چنگ زدم

                                                                        و حماقت ﻣﻰخواهد:

                                                                         که به طناب پوسیده ای چنگ زنی!

و من اکنون در سقوطم و سقوط

                                          و سقوط است و سقوط...

تکه طناب در دستم را

                            ﻣﻰنهم بر قلبم

                                                که داغ دل من باشد و یادم ماند:

                                                (  روزی که به ته این دره تاریک رسم:  )

" دست هایی که مرا ﻣﻰخوانند 

                                         همه وهمند و فریب،

                                         و پس از آن که بدان چنگ زنی خواهی دید:

                                                   تار بی پودی در دست تو و سقوط است و سقوط..."

و حماقت تلخْ ترین تجربه هاست!!!